Vanmorgen…… Zucht…. Het is weer zover…

Dat onderhuids kriebeltje, dat onrustige buikgevoel van de afgelopen weken, was niet voor niks. 

Ik wist het wel, en toch ook weer niet. Toch wil ik het elke keer eigenlijk niet weten, niet zien, en vooral niet voelen. En oh ik ben zo goed geworden in dingen negeren, mijn kop in het zand te steken! Hoe hou je het anders vol met die levenslange strijd wat “lijnen” is. Toch?

Goh, wat werd ik gek van die cliché vroeger. Hoe vaak men tegen mij zei, terwijl ik nog midden in het hele proces van afvallen zat; “Je zal er je hele leven mee bezig moeten blijven! Je komt er nooit meer vanaf en zal altijd aan het lijnen zijn. Het is echt een verslaving die je onder de duim moet houden”. 

Ja ja. Weet ik. Heb ik gehoord ja. Ik begrijp het. Snap ik. We zullen dan zien, eerst maar eens het volhouden. Het zal straks toch anders voelen? Alles zal anders smaken? Minder honger en trek toch?

Toch?

De weegschaal gaf me vanmorgen het antwoord; Nee dus! Ik ben weer aangekomen……

Ruim 25 jaar terug in herinnering ga ik. Ik was 9 jaar. Ik moest op de weegschaal bij de schoolarts. De schoolarts zat gestationeerd op het podium in de aula. Er stonden een paar kamerschermen voor de ‘privacy’. 

Niks privacy…. : Terwijl ik erop sta, spiekt het ‘pestjongetje’ uit mijn klas mee, en ziet mijn gewicht. Het vervolg? Schreeuwend rent hij door de aula en gang naar onze klas; “Riejanneke weeg 45 kilo!”.

Vanaf dat moment, heeft de weegschaal een andere belading voor mij gekregen. Heeft hij niks meer te maken met het principe ‘gezondheid’, maar alles te maken met de stempel ‘anders zijn’. ‘Minder zijn’. Bijna alle weegmomenten daarna kreeg het de belading ‘weer niet goed’. Want altijd als ik erop ging was het om mijn gewicht in kaart te brengen, omdat ik dikker leek te worden. En natuurlijk werd ik ook dikker, dus was het ‘nooit goed genoeg’.  

En ik was niet gek. Natuurlijk wist ik dat ik dikker was geworden. Dat alles wat ik naar binnen propte echt niet mij liet afvallen, of gelijk blijven. Maar zolang ik het knetterhard negeerde, mijn kop in het zand stak, voelde ik me niet zo onmachtig. Zo hopeloos. En die verdomde weegschaal, dwong mij me weer slecht te voelen. Weer niet goed genoeg.

Na 25 jr oorlog ‘weegschaal vs IK’, is de strijd door IK gewonnen. Maar net zoals in de echte oorlog, heb ik een post traumatische stress stoornis als het gaat om die lelijke weegschaal en diens weegmomenten. Gevoelsmatig kan hij bepalen of ik ‘goed genoeg’ ben, of niet. 

En vanmorgen was ik het even niet. Blegh. 2 kg aangekomen. En dat lijkt niks, maarrrr…. Als je zo lang er mee bezig hebt moeten zijn om 36 kg af te vallen aan één stuk door, dan zijn die laatste kilo’s killing. Het duurt echt te lang. 

En onderhuids wist ik het al. Mijn buikgevoel zei het al weken. Ik zat niet in mijn goede flow. Liet te veel over aan ‘de waan van de dag’, of in mijn geval ‘de waan van de weken’. Bepaalde niet meer zelf hoe ik omging met mijn energie, de aandacht voor mezelf, en de juiste balans in beweging/voeding/tijd. Stress (goede en slechte) mocht hier weer de boventoon voeren. 

En dan moet ik ook toegeven; Ja het is waar. De cliché bestaat echt: ik ben verslaafd, het is een levenslange strijd. Ik wil suiker, als ik slecht in mijn vel zit. En helaas is mijn smaak maar heel iets veranderd, of mijn trek. Ik wil zo graag lekkere slechte dingen! 

Mijn lijf weigert dan beweging door te weinig energie. Suiker zorgt voor weinig energie, en een ‘ziekig lijf’ zodat ik niet meer beweeg. Weinig energie schreeuwt om meer energie = suiker. En zo is die belabberde vicieuze cirkel weer rond. 

Dus de spiegel gaat voor mij omhoog, geen wegduik gedrag meer; waar zit mijn last? Waar vind ik het pijnlijk en moeilijk? En aan welke speelknoppen kan ik draaien om weer aandacht te geven aan mijn lijf, mijn gevoel, mijn welzijn? 

Vandaag start ik met ‘exposure in vivo’: confrontatietherapie. Eerlijkheid aan jezelf. Elke dag sta ik op de weegschaal, en durf ik de waarheid te zien. En gebruik hem in positieve zin; mezelf ondersteunen in dat wat er is en mag zijn. Ik ga zorgen dat ik het gewicht weer ga zien zakken, en kan zien en voelen dat IK het kan. 

Tags: No tags

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *