Lichaamshaar; basta daarmee!

Lieve vrouwen,

Kunnen we alsjeblieft massaal stoppen met scheren van ons lichaamshaar? Alsjeblieft?

En lieve mannen, 

Kunnen we alsjeblieft het scheren van ons lichaamshaar niet meer als ‘norm’ zien?

En waarom niet:

  1. Hoe ouder ik wordt, hoe meer lichaamshaar ik lijk te krijgen… Ik kan niet meer alleen “af” met een beetje bikinilijn of onderbenen bijwerken…
  2. Hoe meer ik afgevallen ben, hoe meer huid ik overhoud… En vergelijk het alsjeblieft niet met ‘ja dat ken ik! Heb ik ook na mijn zwangerschappen’. Of vergelijk het niet wanneer je nooit als kind echt te dik ben geweest en dit dus geen aanslag is geweest op het opgroeien. En je bijvoorbeeld dan wel 20-30kg zwangerschaps- of stress- of ‘whatever’ -kilo’s hebt gehad…. Het is echt niet hetzelfde. Echt niet.

Goed, even wat uitleg eerst dan maar over mij en waarom ik dit zeg. 

Wanneer het begon, ik weet het niet, maar op de basisschool raakte ik al te dik. Dit ging door, en door, en door. Ik ben dus als basisschoolkind te dik geweest, als puber, als student, als jongvolwassene, als moeder, als vrouw, als vriendin, als mens…

Niet dus ‘gewoon te dik’. Nee helaas, echt heel heel erg te dik. Mijn BMI (body mass index) is in mijn puberteit tot aan mijn jongvolwassen leeftijd rond de 43 geweest. BMI en “gezondheid” delen we zo in:

Zoek die van mij maar op. Die categorie noemt men ‘Morbide Obesitas’, ofwel ‘Dodelijk Overgewicht’. 

Slik. Auw

En dat al op zo’n jonge leeftijd. Dat doet heel veel met je. Heel veel. Niet alleen aan ervaringen of belevingen, je ontleent ook je identiteit eraan. 

Oké, heftig, denk je misschien.Behoorlijk, kan ik je nu zeggen.

En nu terug naar waar ik mee begon; lichaamshaar scheren! Ik dacht mijn lichaam te kennen. De vormen, de werkwijze, hoe alles voelt, hoe je het kan gebruiken (En vooral hoe je het niet kan gebruiken. Weer “slik, auw”), hoe je ermee om moet gaan, etc.

Mijn huidige BMI is 23,5 (zoek maar weer op in bovenstaand plaatje). Zie je dat lijf erbij? Nou, ik kan je vertellen, dat ben ik niet! Hoezo niet?

De schade die er ontstaat, door als kind mollig te worden, en snel daarna dik, en snel daarna ernstig dik, en in je puberteit al te eindigen op een BMI van 40 of hoger, is niet grappig. Echt niet grappig.

Je lijf, die zoveel (hormonale/intellectuele/persoonlijkheid) ontwikkelingen moet doormaken, zoveel groeispurten van nature heeft in die leeftijd- en groeifasen (en zoveel vrouwelijke groeispurten!), is hier niet op voorbereid. Kan hier nooit op voorbereid zijn. 

Tel daar nog een paar zwangerschappen bovenop en voilà; je hebt moi. 

Één van die genoemde schades, is mijn huid. Of misschien moet ik wel zeggen ‘huidkwabben’. Want daar maak ik het verschil met de vrouw die ik eerder beschreven heb; een gerimpelde huid of wat lossig vel door een zwangerschap of 20-30kg afvallen is het niet. Daar zou ik voor getekend hebben. In mijn geval zijn het meer huidkwabben en laten mij die eruit zien alsof ik toch nog mollig ben. Alsof mijn BMI (donker)geel blijft (zie plaatje weer) 

En ik besef nu, dit blijft zo. Dit is mijn litteken van mijn eerste 35jr aan leven. (nog 1x dan; slik, auw!)

Maar wat ik niet meer wil accepteren, is de bijkomende schade die ik er nu van krijg! Als ik mij scheer, om ‘netjes’ voor de dag te komen, want de norm lijkt “glad” te zijn, dan gaat het mis met die huidkwabben! Want ik ken mijn lijf niet meer en diens huidige vormen. Of bij mijn oksels die zo enorm ingevallen zijn, en in mijn optiek onscheerbaar zijn geworden. En lieve vrouwen, als die wel “ingevallen” horen te zijn; hoe doen jullie dat dan?! Leer mij de kunst van normaal zijn, want ik heb dat nooit geleerd.

Zittend op de badrand (wat niet fijn is zonder vet op je stuitje, en waar blijkbaar geen huidkwab wilt zijn), snij ik me elke keer meerdere malen of creëer ik schurende plekken over mijn hele lijf, en raak ik steeds chagrijniger en gefrustreerder van deze “kale norm”. 

Ik vind dat ik genoeg “geleden” heb. En nog genoeg te dealen heb wat betreft mijn lichaam opnieuw leren kennen. Zoals pijnloze houdingen aanleren. En er oké mee worden hoe mijn littekens (gaan) zijn. 

Ik zou graag littekenvrij willen blijven als het aankomt op scheren van ons lichaamshaar. Dus alsjeblieft, mogen we terug naar onze oertijd en lekker een vachtje opbouwen? Knuffelt vast fijn! En uiteindelijk draait alles om (zelf)liefde voor elkaar en wie we werkelijk zijn, vachtje of niet.

Tags: No tags

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *