Het breekt mijn hart!

Ik kan het niet aan, en zal het wel nooit gaan kunnen.

Ik heb teveel meegemaakt, het zit te diep in mijn vezels verstopt.

En elke keer als ik geconfronteerd wordt met iets wat ik zelf heb meegemaakt, dan verscheur ik weer even van binnen. Dan ben ik weer even dat kleine meisje, of die puber, of zelfs de jongvolwassene, en voel de pijn die nooit veranderd. 

Waarvan jij mij niet kan vertellen dat je hem niet voelt. 

Dat jij niet voelt, wat je niet lukt, of waarin je constant geconfronteerd wordt met dat je “anders” bent. “Anders” behandeld wordt.

Wat was deze keer de aanleiding tot die scheurende pijn? 

Met mijn gezin was ik heerlijk spontaan er een paar dagen tussenuit. Op een rustige gezellige gezinscamping. Wel één met een beetje animatie. Maar niet van die schreeuwende hoppende flitsende happenings. Gewoon een beetje. 

Mijn meiden zijn gek op dansen! En nu ik dat ook voor het eerst een beetje vol houd, en dus mee kan doen, ben ik er graag bij. Geniet ik meer dan ooit van dit samenzijn en actief doen met mijn kinderen. 

Eerder liet mijn lichaam, en angst voor mijn eigen verschijning, dit niet toe. Too much to ask. Geestelijk als lichamelijk. Na 28 jaar “anders” zijn (en vergis je niet; ook “anders” behandeld worden), voel je dat nog. Ben je nog “anders”. Mijn lijf is getekend, en mijn hoofd is gehersenspoeld. 

Om te kunnen overleven, heb ik allemaal beschermingsmechanismen ontwikkeld. Die hielden me overeind in die 28jr van “anders” zijn. En dan vooral  tegen het “anders” behandeld worden.  

Nu, is het liever niet iets waar je na dat hele traject van afvallen en transformeren, nog ‘even’ mee bezig gaat of wilt zijn. Het is wel klaar.

Niet dus. Er moet nog echt een nieuwe “Riejanneke” ontstaan. Alsof ik weer een klein meisje ben, of puber, of jongvolwassene, die nieuwe levenslessen moet gaan krijgen. Nieuwe herinneringen maken door nieuwe ervaringen opdoen. 

Dus doen! En zo sta ik als nieuwbakken persoon, die een jong meisje, puber en jongvolwassene inéén vertegenwoordigd, hoppend mee te flitsen op de happening die animatie heet. Zo gun ik mezelf, en mijn kinderen, nieuwe ervaringen en herinneringen. 

Het “anders” zijn, is veel om ons heen. Obesitas is een welvaartsziekte, en komt bij meer dan 50% van onze bevolking voor. 1 op de 7 kinderen heeft het. En die 1 van de 7 kinderen was ik, en zag ik. Ik zag haar staan bij de animatie. Vol in de aandacht. Met haar voorbeeldfunctie vanuit het animatieteam. 3 hele dansjes worstelend om het vol te houden. Het vol te houden om alle danspassen goed voor te kunnen doen aan mij en mijn kinderen, en de andere vele kinderen en dien ouders. Vol in de aandacht. Niemand willen aankijken, omdat ze voelt dat er naar haar gekeken wordt. “Anders” naar haar gekeken wordt. Ze wéét dat het er anders uitziet als zij danst, dan bij de teamleden naast haar. Ze wéét dat ze niet hetzelfde uitbeeldt als de teamleden, omdat haar conditie en beweeglijkheid haar in de steek laten. Ze wéét het, én ze voelt het.

En ik zie het, want ik was háár. Mijn hart breekt. Het doet pijn, en het vraagt veel moed en strijd om haar leven vol te houden. Om al deze pijnlijke momenten en ervaringen te dragen, en je niet volledig te laten breken. Getekend raken gebeurt toch wel, alleen al door dit soort belevingen. Beschermingsmechanismen ontstaan hier.

Al willen we allemaal dat het niet zo hoeft te zijn, het “anders” voelen en behandeld worden, het gebeurt. En elk obese kind, puber of jongvolwassene die ik zie, raakt mij diep van binnen.

Het hoeft niet zo te zijn! Een kind wordt niet dik geboren. Een puber komt niet opeens in een dik lijf (wel vele andere veranderingen!). Een jongvolwassene is mogelijk al getekend en raakt “opgesloten”. En allen voelen zich mogelijk niet gehoord, of niet gezien. Er is een vraag achter de vraag. Een diepere laag die aandacht nodig heeft. Zoek die op!

Tags: No tags

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *