28-08 Informatiebijeenkomst CooL

CooL wordt realiteit in Dalfsen e.o.!
De eersten hebben zich aangemeld voor het 2-jarige traject CooL, hoe CooL is dat? Zij kiezen hiermee voor een bewuster en gezonder leven en gunnen zichzelf meer vitaliteit en daarmee levensvreugde. Thema’s als voeding, beweging, slaap, ontspanning. energiemanagement & timemanagement krijgen in dit tweejarig traject invulling middels groepsbijeenkomsten. Echter is de vertaling naar jou unieke leven vaak lastig en vraagt om meer specifieke individuele begeleiding. Dit is gewaarborgd middels coachingsgesprekken die naast de groepsbijeenkomsten plaatsvinden. Hoe CooL dat onze basisverzekering dit mogelijk maakt voor jou en mij?

Voordat de eerste groep start zal er nog een informatiebijeenkomst plaatsvinden. Deze is 28 augustus om 20uur en vind plaats op Isis Sofia; Keizersteeg 3 te Dalfsen. Graag van te voren aanmelden via info@ikbenjij.com.

Informatie over CooL vind je hier: https://ikbenjij.com/leefstijlprogramma

Graag tot ziens!

Hartelijke groet,
Riejanneke Spruijt

CooL, ja ik wil!

Heeft u overgewicht (BMI>25) met daarbij een verhoogd risico op diabetes mellitus type 2 (DM2) of hart- & vaatziekten? 

of

Ernstig overgewicht (BMI>30)?

CooL staat voor Coaching op Leefstijl. De aanpak is gericht op het stapsgewijs aanpassen van het leefpatroon en op het bereiken van een duurzame verandering van de leefstijl in zowel motivatie als gedrag. 

Belangrijke thema’s zijn voeding, beweging, slaap, stress, energiemanagement, timemanagement, vitaliteit en ontspanning, en bestaat uit een basis- en onderhoudsprogramma.

Het basisprogramma duurt ongeveer 8 maanden en het onderhoudsprogramma ongeveer 16 maanden. 

Een gezonde leefstijl is alles wat u doet en/of laat om gezond te blijven. Een gecombineerde leefstijlinterventie geeft hier antwoord op d.m.v. een leefstijlprogramma. In uw eentje werken aan een gezondere leefstijl kan lastig zijn. Door deel te nemen aan een gecombineerde leefstijlinterventie wordt u hierbij ondersteund, door zowel het programma als mij de Leefstijlcoach.

Meer weten? Download hier de flyer, of neem contact op voor een persoonlijk gesprek.

Obesitas in mijn poep

Dat het me nog gebeurt. Dat ik ergens mee bezig ben en ineens volschiet. Ineens me besef wat er allemaal is geweest, en wat er nu niet meer is. En er toch dus ook wel is. Want ik schiet vol en het doet pijn, en tekent me voor de rest van mijn leven. Het is enorm confronterend. Maar tegelijkertijd zo ongelooflijk eerlijk. Eerlijkheid aan mezelf. Liefde voor mezelf.

What happened? Nou….

Ik doe vrijwillig mee aan een onderzoek wat heet ‘Eten voor de wetenschap’. Het onderzoek poogt te verzamelen wat voeding met onze darmflora doet, en daarmee met onze gemoedstoestand en gezondheid. Het vliegt ons overal om de oren; “onze darmen zijn onze tweede brein”. Er bestaat een directe verbinding tussen onze darmen en de hersenen. En daarmee is er bewijs dat onze leefstijl en voeding, directe invloed heeft op onze gezondheid en welbevinden.

Ik geloof hier heilig in. Ik heb immers mijn slopende en langdurige burn-out, mijn insulineresistentie en pre-diabetes, hartritmestoornis en nu dus medicatievrij, én mijn morbide obesitas ermee hersteld of genezen. Je begrijpt dat ik dan zeker wil meewerken aan een onderzoek die het nog uitgebreider kan gaan bewijzen. Die nog meer inzicht kan geven in de effecten van voedingspatronen op onze gezond- en gesteldheid. Ook ben ik altijd ongelooflijk nieuwsgierig van aard. En hou ik graag de spiegel op als het gaat om mijn eigen fysieke en geestelijke welbevinden, en wat ik hierin zelf kan verbeteren. Dus kom maar op, dacht ik!

Zo gezegd, zo gedaan. Even wat vragenlijsten ingevuld. Poepkit ontvangen, even wat gehannes op de wc, en hoppa weer met de post mee. Op weg naar een kijkje in mijn darmflora en diens welbevinden.

Vanmorgen was het zover. Ik mocht de spiegel ophouden; wat vind mijn darmflora van mijn gesteld- en gezondheid. Vol goede moed en enthousiaste nieuwsgierigheid open ik mijn analyse.

Vol met bacteriën!

Een geweldige diversiteit aan bacteriën! Dat betekent een goede gezondheid, vanwege een sterkte darmflora met groot zelfherstellend vermogen. Mooi!

Heerlijk er doorheen aan het scrollen, doorklikkend op de meest voorkomende bacteriën en diens functies/aanwezigheid, raak ik ongewenst verrast. Niet één keer, niet twee keer, maar meerdere keren lees ik dat er bacterievariant aanwezig is, met een uitleg als dit:

In verschillende onderzoeken wordt deze bacterie in verband gebracht met verschillende metabolische ziektes zoals obesitas.

of dit: Een lage aanwezigheid van B. wexlerae in het microbioom wordt door de wetenschap in verband gebracht met obesitas (Uiteraard was dit beestje laag aanwezig bij mij)

Aanwezigheid bacteriën bij mij die verband houden met Obesitas. Ik ben de zwarte stip, t.o.v. “gemiddelde” darmflora.

Jeetje. Daar werd, en wordt ik nog steeds, toch wel een beetje stil van. Betekent dit dan, dat mijn “dik zijn” echt een aandoening is? Zo lees ik het bij meerdere ballonnetjes met uitleg terug; een metabole aandoening/ziekte. En ergens wordt het zelfs genoemd onder de noemer ‘chronische aandoeningen’. Maar ik “eet” de kilo’s eraan?! Die komen heus niet “aanwaaien”. Ik werd, en word, echt niet dik van lucht. En nee, mijn schildklier of hormonen bepalen ook niet wat ik wel of niet naar binnen prop(te).

Als een dolksteek komt ie binnen…. Ik kom niet meer van obesitas af. Ik heb echt die stempel en titel. Ik heb zolang gestreden en geknokt om NIET ‘anders’ te willen en hoeven te zijn. En ik ben het toch. Toch anders. Pfoeh!

Maar….. het versterkt ook mijn overtuiging! Je KAN anders, als je anders WILT. Wees ongelooflijk eerlijk naar jezelf, en leer jezelf echt goed kennen. Als ik allemaal beestjes in mij draag, die schreeuwen om ‘Obesitas”, die de longen uit hun lijf roepen om dik te worden, dan ben ik altijd nog diegene die bepaalt of ik ze letterlijk & figuurlijk “zoet houd”.

Ze sussen met een snoepje; “sssshhhhtt, als je stil bent krijg je wat lekkers”. Of ze wegmep met de tennisracket op de tennisbaan (mijn “nieuwe oude” sport & hobby!). Ik bepaal welke aandacht ik geef aan mezelf, en op welke wijze!

JA, er kan iets aanwezig zijn in jou. Iets wat het allemaal anders laat gaan dan jij wilt. Maar JIJ bepaalt de wijze waarop dat tot uiting mag komen en welke invloed het op jou heeft!

Zo blijk ik ook bacteriën te hebben waarbij onderzoek laat zien dat die verband hebben met Diabetes type 2 en insulineresistentie/hypoglykemie, of wel pre-diabetes;

Bacteriën die bij de aandoening diabetes aanwezig zijn. Ik ben de zwarte stip.

Been there, done that; Omgekeerd & hersteld.

Het zal een leven lang ‘alert’ blijven voor mij, en waarschijnlijk vaak genoeg weer even opnieuw strijden & knokken.

But it’s worth it! So incredibly worth it!

Vanmorgen…… Zucht…. Het is weer zover…

Dat onderhuids kriebeltje, dat onrustige buikgevoel van de afgelopen weken, was niet voor niks. 

Ik wist het wel, en toch ook weer niet. Toch wil ik het elke keer eigenlijk niet weten, niet zien, en vooral niet voelen. En oh ik ben zo goed geworden in dingen negeren, mijn kop in het zand te steken! Hoe hou je het anders vol met die levenslange strijd wat “lijnen” is. Toch?

Goh, wat werd ik gek van die cliché vroeger. Hoe vaak men tegen mij zei, terwijl ik nog midden in het hele proces van afvallen zat; “Je zal er je hele leven mee bezig moeten blijven! Je komt er nooit meer vanaf en zal altijd aan het lijnen zijn. Het is echt een verslaving die je onder de duim moet houden”. 

Ja ja. Weet ik. Heb ik gehoord ja. Ik begrijp het. Snap ik. We zullen dan zien, eerst maar eens het volhouden. Het zal straks toch anders voelen? Alles zal anders smaken? Minder honger en trek toch?

Toch?

De weegschaal gaf me vanmorgen het antwoord; Nee dus! Ik ben weer aangekomen……

Ruim 25 jaar terug in herinnering ga ik. Ik was 9 jaar. Ik moest op de weegschaal bij de schoolarts. De schoolarts zat gestationeerd op het podium in de aula. Er stonden een paar kamerschermen voor de ‘privacy’. 

Niks privacy…. : Terwijl ik erop sta, spiekt het ‘pestjongetje’ uit mijn klas mee, en ziet mijn gewicht. Het vervolg? Schreeuwend rent hij door de aula en gang naar onze klas; “Riejanneke weeg 45 kilo!”.

Vanaf dat moment, heeft de weegschaal een andere belading voor mij gekregen. Heeft hij niks meer te maken met het principe ‘gezondheid’, maar alles te maken met de stempel ‘anders zijn’. ‘Minder zijn’. Bijna alle weegmomenten daarna kreeg het de belading ‘weer niet goed’. Want altijd als ik erop ging was het om mijn gewicht in kaart te brengen, omdat ik dikker leek te worden. En natuurlijk werd ik ook dikker, dus was het ‘nooit goed genoeg’.  

En ik was niet gek. Natuurlijk wist ik dat ik dikker was geworden. Dat alles wat ik naar binnen propte echt niet mij liet afvallen, of gelijk blijven. Maar zolang ik het knetterhard negeerde, mijn kop in het zand stak, voelde ik me niet zo onmachtig. Zo hopeloos. En die verdomde weegschaal, dwong mij me weer slecht te voelen. Weer niet goed genoeg.

Na 25 jr oorlog ‘weegschaal vs IK’, is de strijd door IK gewonnen. Maar net zoals in de echte oorlog, heb ik een post traumatische stress stoornis als het gaat om die lelijke weegschaal en diens weegmomenten. Gevoelsmatig kan hij bepalen of ik ‘goed genoeg’ ben, of niet. 

En vanmorgen was ik het even niet. Blegh. 2 kg aangekomen. En dat lijkt niks, maarrrr…. Als je zo lang er mee bezig hebt moeten zijn om 36 kg af te vallen aan één stuk door, dan zijn die laatste kilo’s killing. Het duurt echt te lang. 

En onderhuids wist ik het al. Mijn buikgevoel zei het al weken. Ik zat niet in mijn goede flow. Liet te veel over aan ‘de waan van de dag’, of in mijn geval ‘de waan van de weken’. Bepaalde niet meer zelf hoe ik omging met mijn energie, de aandacht voor mezelf, en de juiste balans in beweging/voeding/tijd. Stress (goede en slechte) mocht hier weer de boventoon voeren. 

En dan moet ik ook toegeven; Ja het is waar. De cliché bestaat echt: ik ben verslaafd, het is een levenslange strijd. Ik wil suiker, als ik slecht in mijn vel zit. En helaas is mijn smaak maar heel iets veranderd, of mijn trek. Ik wil zo graag lekkere slechte dingen! 

Mijn lijf weigert dan beweging door te weinig energie. Suiker zorgt voor weinig energie, en een ‘ziekig lijf’ zodat ik niet meer beweeg. Weinig energie schreeuwt om meer energie = suiker. En zo is die belabberde vicieuze cirkel weer rond. 

Dus de spiegel gaat voor mij omhoog, geen wegduik gedrag meer; waar zit mijn last? Waar vind ik het pijnlijk en moeilijk? En aan welke speelknoppen kan ik draaien om weer aandacht te geven aan mijn lijf, mijn gevoel, mijn welzijn? 

Vandaag start ik met ‘exposure in vivo’: confrontatietherapie. Eerlijkheid aan jezelf. Elke dag sta ik op de weegschaal, en durf ik de waarheid te zien. En gebruik hem in positieve zin; mezelf ondersteunen in dat wat er is en mag zijn. Ik ga zorgen dat ik het gewicht weer ga zien zakken, en kan zien en voelen dat IK het kan. 

Het breekt mijn hart!

Ik kan het niet aan, en zal het wel nooit gaan kunnen.

Ik heb teveel meegemaakt, het zit te diep in mijn vezels verstopt.

En elke keer als ik geconfronteerd wordt met iets wat ik zelf heb meegemaakt, dan verscheur ik weer even van binnen. Dan ben ik weer even dat kleine meisje, of die puber, of zelfs de jongvolwassene, en voel de pijn die nooit veranderd. 

Waarvan jij mij niet kan vertellen dat je hem niet voelt. 

Dat jij niet voelt, wat je niet lukt, of waarin je constant geconfronteerd wordt met dat je “anders” bent. “Anders” behandeld wordt.

Wat was deze keer de aanleiding tot die scheurende pijn? 

Met mijn gezin was ik heerlijk spontaan er een paar dagen tussenuit. Op een rustige gezellige gezinscamping. Wel één met een beetje animatie. Maar niet van die schreeuwende hoppende flitsende happenings. Gewoon een beetje. 

Mijn meiden zijn gek op dansen! En nu ik dat ook voor het eerst een beetje vol houd, en dus mee kan doen, ben ik er graag bij. Geniet ik meer dan ooit van dit samenzijn en actief doen met mijn kinderen. 

Eerder liet mijn lichaam, en angst voor mijn eigen verschijning, dit niet toe. Too much to ask. Geestelijk als lichamelijk. Na 28 jaar “anders” zijn (en vergis je niet; ook “anders” behandeld worden), voel je dat nog. Ben je nog “anders”. Mijn lijf is getekend, en mijn hoofd is gehersenspoeld. 

Om te kunnen overleven, heb ik allemaal beschermingsmechanismen ontwikkeld. Die hielden me overeind in die 28jr van “anders” zijn. En dan vooral  tegen het “anders” behandeld worden.  

Nu, is het liever niet iets waar je na dat hele traject van afvallen en transformeren, nog ‘even’ mee bezig gaat of wilt zijn. Het is wel klaar.

Niet dus. Er moet nog echt een nieuwe “Riejanneke” ontstaan. Alsof ik weer een klein meisje ben, of puber, of jongvolwassene, die nieuwe levenslessen moet gaan krijgen. Nieuwe herinneringen maken door nieuwe ervaringen opdoen. 

Dus doen! En zo sta ik als nieuwbakken persoon, die een jong meisje, puber en jongvolwassene inéén vertegenwoordigd, hoppend mee te flitsen op de happening die animatie heet. Zo gun ik mezelf, en mijn kinderen, nieuwe ervaringen en herinneringen. 

Het “anders” zijn, is veel om ons heen. Obesitas is een welvaartsziekte, en komt bij meer dan 50% van onze bevolking voor. 1 op de 7 kinderen heeft het. En die 1 van de 7 kinderen was ik, en zag ik. Ik zag haar staan bij de animatie. Vol in de aandacht. Met haar voorbeeldfunctie vanuit het animatieteam. 3 hele dansjes worstelend om het vol te houden. Het vol te houden om alle danspassen goed voor te kunnen doen aan mij en mijn kinderen, en de andere vele kinderen en dien ouders. Vol in de aandacht. Niemand willen aankijken, omdat ze voelt dat er naar haar gekeken wordt. “Anders” naar haar gekeken wordt. Ze wéét dat het er anders uitziet als zij danst, dan bij de teamleden naast haar. Ze wéét dat ze niet hetzelfde uitbeeldt als de teamleden, omdat haar conditie en beweeglijkheid haar in de steek laten. Ze wéét het, én ze voelt het.

En ik zie het, want ik was háár. Mijn hart breekt. Het doet pijn, en het vraagt veel moed en strijd om haar leven vol te houden. Om al deze pijnlijke momenten en ervaringen te dragen, en je niet volledig te laten breken. Getekend raken gebeurt toch wel, alleen al door dit soort belevingen. Beschermingsmechanismen ontstaan hier.

Al willen we allemaal dat het niet zo hoeft te zijn, het “anders” voelen en behandeld worden, het gebeurt. En elk obese kind, puber of jongvolwassene die ik zie, raakt mij diep van binnen.

Het hoeft niet zo te zijn! Een kind wordt niet dik geboren. Een puber komt niet opeens in een dik lijf (wel vele andere veranderingen!). Een jongvolwassene is mogelijk al getekend en raakt “opgesloten”. En allen voelen zich mogelijk niet gehoord, of niet gezien. Er is een vraag achter de vraag. Een diepere laag die aandacht nodig heeft. Zoek die op!

Lichaamshaar; basta daarmee!

Lieve vrouwen,

Kunnen we alsjeblieft massaal stoppen met scheren van ons lichaamshaar? Alsjeblieft?

En lieve mannen, 

Kunnen we alsjeblieft het scheren van ons lichaamshaar niet meer als ‘norm’ zien?

En waarom niet:

  1. Hoe ouder ik wordt, hoe meer lichaamshaar ik lijk te krijgen… Ik kan niet meer alleen “af” met een beetje bikinilijn of onderbenen bijwerken…
  2. Hoe meer ik afgevallen ben, hoe meer huid ik overhoud… En vergelijk het alsjeblieft niet met ‘ja dat ken ik! Heb ik ook na mijn zwangerschappen’. Of vergelijk het niet wanneer je nooit als kind echt te dik ben geweest en dit dus geen aanslag is geweest op het opgroeien. En je bijvoorbeeld dan wel 20-30kg zwangerschaps- of stress- of ‘whatever’ -kilo’s hebt gehad…. Het is echt niet hetzelfde. Echt niet.

Goed, even wat uitleg eerst dan maar over mij en waarom ik dit zeg. 

Wanneer het begon, ik weet het niet, maar op de basisschool raakte ik al te dik. Dit ging door, en door, en door. Ik ben dus als basisschoolkind te dik geweest, als puber, als student, als jongvolwassene, als moeder, als vrouw, als vriendin, als mens…

Niet dus ‘gewoon te dik’. Nee helaas, echt heel heel erg te dik. Mijn BMI (body mass index) is in mijn puberteit tot aan mijn jongvolwassen leeftijd rond de 43 geweest. BMI en “gezondheid” delen we zo in:

Zoek die van mij maar op. Die categorie noemt men ‘Morbide Obesitas’, ofwel ‘Dodelijk Overgewicht’. 

Slik. Auw

En dat al op zo’n jonge leeftijd. Dat doet heel veel met je. Heel veel. Niet alleen aan ervaringen of belevingen, je ontleent ook je identiteit eraan. 

Oké, heftig, denk je misschien.Behoorlijk, kan ik je nu zeggen.

En nu terug naar waar ik mee begon; lichaamshaar scheren! Ik dacht mijn lichaam te kennen. De vormen, de werkwijze, hoe alles voelt, hoe je het kan gebruiken (En vooral hoe je het niet kan gebruiken. Weer “slik, auw”), hoe je ermee om moet gaan, etc.

Mijn huidige BMI is 23,5 (zoek maar weer op in bovenstaand plaatje). Zie je dat lijf erbij? Nou, ik kan je vertellen, dat ben ik niet! Hoezo niet?

De schade die er ontstaat, door als kind mollig te worden, en snel daarna dik, en snel daarna ernstig dik, en in je puberteit al te eindigen op een BMI van 40 of hoger, is niet grappig. Echt niet grappig.

Je lijf, die zoveel (hormonale/intellectuele/persoonlijkheid) ontwikkelingen moet doormaken, zoveel groeispurten van nature heeft in die leeftijd- en groeifasen (en zoveel vrouwelijke groeispurten!), is hier niet op voorbereid. Kan hier nooit op voorbereid zijn. 

Tel daar nog een paar zwangerschappen bovenop en voilà; je hebt moi. 

Één van die genoemde schades, is mijn huid. Of misschien moet ik wel zeggen ‘huidkwabben’. Want daar maak ik het verschil met de vrouw die ik eerder beschreven heb; een gerimpelde huid of wat lossig vel door een zwangerschap of 20-30kg afvallen is het niet. Daar zou ik voor getekend hebben. In mijn geval zijn het meer huidkwabben en laten mij die eruit zien alsof ik toch nog mollig ben. Alsof mijn BMI (donker)geel blijft (zie plaatje weer) 

En ik besef nu, dit blijft zo. Dit is mijn litteken van mijn eerste 35jr aan leven. (nog 1x dan; slik, auw!)

Maar wat ik niet meer wil accepteren, is de bijkomende schade die ik er nu van krijg! Als ik mij scheer, om ‘netjes’ voor de dag te komen, want de norm lijkt “glad” te zijn, dan gaat het mis met die huidkwabben! Want ik ken mijn lijf niet meer en diens huidige vormen. Of bij mijn oksels die zo enorm ingevallen zijn, en in mijn optiek onscheerbaar zijn geworden. En lieve vrouwen, als die wel “ingevallen” horen te zijn; hoe doen jullie dat dan?! Leer mij de kunst van normaal zijn, want ik heb dat nooit geleerd.

Zittend op de badrand (wat niet fijn is zonder vet op je stuitje, en waar blijkbaar geen huidkwab wilt zijn), snij ik me elke keer meerdere malen of creëer ik schurende plekken over mijn hele lijf, en raak ik steeds chagrijniger en gefrustreerder van deze “kale norm”. 

Ik vind dat ik genoeg “geleden” heb. En nog genoeg te dealen heb wat betreft mijn lichaam opnieuw leren kennen. Zoals pijnloze houdingen aanleren. En er oké mee worden hoe mijn littekens (gaan) zijn. 

Ik zou graag littekenvrij willen blijven als het aankomt op scheren van ons lichaamshaar. Dus alsjeblieft, mogen we terug naar onze oertijd en lekker een vachtje opbouwen? Knuffelt vast fijn! En uiteindelijk draait alles om (zelf)liefde voor elkaar en wie we werkelijk zijn, vachtje of niet.